Give me

I'm tired of playing this game
I try to keep my head up but the past keeps passing by
I try to fly away but there is this weight on my shoulders
You don't see my pain while you're the one to blame

Just close my eyes and get some sleep
that's the moment when I don't feel weak

please fly true me and take away my scarf
fix my heart and break down my wall
give me strength and give me myself
give me my passion and give me my smile

I can't sacrifice anymore

My heart for you is black and white
We've got the same blood, but it's poisened.

You

You are my strength
you are my weak

You are my laugh
you are my tear

You are my day
you are my night

You are my south
you are my east

You are my hope
you are my mistery

You are my lyric
you are my song

You are my warmth
you are my cold

You are my yes
you are my no

You are my sleep
you are my dream

You are my mouth
you are my breath

You are my happiness
you are my fear

You are my love
you are my heart

You are my trouble
you are my choice

Ga niet

Ik haal de wolken naar beneden,
en zweven samen weg, tot ver

ik plak alle bloemen en maak van de blaadjes een trap
naar een wereld waar jouw wil overheerst

ik haal alle kwaad uit de wereld
zodat jij nooit meer bang hoeft te zijn

ga niet weg

al zou de wereld vergaan
ik houd je hand vast, en vang je val

ik laat de tijd stilstaan
zodat wij eeuwig samen zijn

ik breng ons terug naar vroeger
en bedenk de woorden "Ik hou van je" speciaal voor jou

ik verlies mezelf om mij weer terug te vinden
in jou

ik wil niet dat je gaat

ik wacht, en ik blijf verlangen
tot jij weer verlangt, naar mij

wil je bij me blijven?

ik hou van je

nog meer dan wat die woorden doen geloven

elke leegte die ik voel, word opgevuld door jou

iedere doorn in mijn lijf, veranderde in een vlinder

iedere traan, veranderde in een parel

mijn angst veranderde in geluk

als wij samen zijn, gaat alles beter

ik hou van je

ga niet bij me weg.

Bescherm me

bescherm mij
omarm mij
troost mij
neem mij mee
draag mij
tot ik mij kan dragen
kus mij
en aanbid mij
verstrengel je vingers in de mijne
en zeg me hoe lief ik ben
verwarm mij
laat mij voelen
hoe het voelt
lach met mij
lach om mij
streel mij
de hele nacht
voel mij
mijn hart
zeg mij
dat ik niet bang hoef te zijn
hou van mij

turning inside out

 Ik heb veel.. echt veel.. Ik heb een gelukkig leven,  ik woon zelfstandig, een studie aan het conservatorium, ik heb veel lieve mensen om me heen.
Mensen die me overal doorheen helpen, waar ik mee kan lachen, huilen, waar ik de gekste dingen mee uithaal.

En toch is het niet compleet.

Hoe dat komt?

Een levenslang gevecht met een litteken, eentje die niemand ziet. Hij zit in mij, diep in mij.

een litteken dat ervoor gezorgd heeft dat ik alle rollen in mijn acteerleven ben aangegaan, behalve de hoofdrol.. mezelf.

 

Ik ben een vrolijke meid, die met goede moed in het leven staat, en heb ontzettend veel ideeën over mijn toekomst. Ik leef altijd met het idee dat er 1000 wegen naar Rome leiden, en ik neem ze ook alle 1000. Ik wil ervoor zorgen dat ik alles uit het leven haal om uit te komen op een plek waar ik compleet ben.   

Maar het gaat tot nu toe met vallen en opstaan. Ik val iets meer dan dat ik overeind blijf, maar de keren dat ik val, val ik door dezelfde rotreden..

Iemand zei ooit tegen mij dat ik ontzettend goed ben in het ontwijken van mijn problemen, zelfs nu ik oog in oog sta met mijn gevecht.

Maar nu niet, binnen 3 tellen ga ik vertellen over mijn leven, en ik ga het goed vertellen..ik duik naar de bodem van mijn gevoel, en praat.

3….2………………..2,5…….2………1,75…….1,25……..1………0,09..0,08..0,07…0,06..0

Ik ben “slachtoffer” van seksueel misbruik binnen mijn gezin.

Wauw, ik ben op pagina 2 van dit verhaal al tot de kern van het probleem gekomen..

Ik staar nu al 10 minuten naar dat ene zinnetje.. mijn boosdoener.. mijn gevecht van de afgelopen 10 jaar, maar ik ben ervan overtuigd dat ik dat gevecht ga winnen.. het leven is mij te dierbaar om ten onder te gaan door iets wat mij is aangedaan.

Ik kom uit een gezin van 5 mensen. Papa, mama, 2 broers, en ikzelf.
Mijn 2 broers waren 2 handen op 1 buik, echte maatjes. Ze waren altijd overal samen, en mijn middelste broertje hobbelde altijd achter de oudste aan. Deed altijd wat de oudste ook deed en als het even kon, zei hij ook nog dezelfde zinnen als hij. Ik was altijd een beetje een eenganger, ik hobbelde als peutertje maar achter die jongens aan, die natuurlijk veel harder renden.

Ik weet niet meer waar het begon, ik weet niet meer hoe het eindigde.
Ik weet eigenlijk niets meer van de tijd dat ik aangeraakt werd door de handen die gevuld waren met mijn eigen bloed.
Een paar flitsen, dat is alles..de rest is verdrongen

Je zou denken dat dat een voordeel is, dat ik niets meer weet. En aan de ene kant is dat ook zo, maar op het moment dat je bij de psycholoog bent, en die wilt je helpen door middel van EMDR therapie, een therapie die helpt bij het wissen van de beelden, zodat je het een plekje kunt geven en je dagelijkse leven weer oppakt, en je weet niets meer, heb je het gevoel dat je verloren bent. Een hopeloze zaak die het moet doen met de woorden “het is niet jouw schuld”

Kutmisbruik..

Ik heb er jaren over gedaan om alles te ontkennen, vanaf mijn 11/12e levensjaar toen het misbruik zich afspeelde..

De reden dat ik ging roken, hoe die krassen op mijn armen waren gekomen, hoe de sneeën in mijn polsen zijn ontstaan, de reden waarom ik op een dag lijkbleek en kotsmisselijk naar school toe kwam na een overdosis paracetamol, hoe het kwam dat ik veranderde van een vrolijk en net meisje dat altijd netjes haar huiswerk deed, tot een rebels meisje met een ontzettend grote mond, dat alles deed behalve datgene wat er gevraagd werd, en de leraren een grote mond gaf als ze iets van me vroegen.. hoe het kwam dat ik in de laatste 2 jaar van mijn middelbare school meerdere malen geschorst ben. Waarom ik zo ontzettend vaak ruzie had met mijn vader dat we elkaar zelfs aanvlogen, dus weer moest verzinnen hoe ik aan die blauwe plekken kwam,  zo vaak ruzie had met mijn vader dat mijn moeder zelfs sprak van weggaan bij hem, de reden waarom ik stopte met geloven in een god, waarom ik jaloers was op mensen die overleden…

Voor mij had alles te maken met de mensen waarmee ik omging, ik gooide het op het zijn van een lastige puber, die haar weg aan het zoeken was in het leven….. heb ik altijd gedaan, zelfs toen ik al over mijn puberteit heen was. Want niemand hoefde te weten wat mij is overkomen.
Hoe kon iemand het ook weten als ik het zelf niet meer wist? Ik wilde doorgaan met leven, typisch gevalletje van oogkleppen op en doorgaan..

Het ging eigenlijk allemaal prima.. zonder een boek te hebben aangeraakt heb ik mijn middelbare school diploma gehaald, en ben ik aangenomen op de opleiding die ik wilde doen.. Mijn missie oogkleppen op en doorgaan bleek een prima overlevingsmiddel.. want alles wat ik wilde lukte me toch ook?

Mijn gezin, waar ik ontzettend veel van houd en waar ik alles voor over heb, we hielden van elkaar.. we woonden allemaal prima samen, en niemand wist ergens van af.. behalve hij en ik.. nou ja, diep van binnen wist ik het althans..
 we waren compleet, en daar ging het om voor mij.. Ik was veels te bang dat heel het gezin uit elkaar zou vallen, en dat verdriet kon ik mijn lieve moeder niet aandoen. Een vrouw die altijd geleefd heeft voor ons. De vrouw waar ik het grootste respect voor heb..hoe kon ik het over mijn hart verkrijgen haar leven totaal om te gooien, dat ons perfecte gezinsleventje helemaal niet zo perfect was..?

Maar ik heb het gedaan.. ik heb onze wereld op z’n kop gezet..ik heb 4 levens overhoop gehaald..  ik heb 4 mensen emotioneel onderuit zien gaan.. mijn eigen gezin, mijn lievelingen.

Maar waarom blijf ik mezelf elke keer de schuld geven? Ik wist op die leeftijd nog niets over seks.. ik was daar niet mee bezig. Iemand heeft gewoon misbruik van de situatie gemaakt, en mij er kennis mee laten maken terwijl ik daar nog helemaal niet aan toe was.

En dat, dat is het ook. Iemand heeft me er kennis mee laten maken terwijl ik er helemaal niet aan toe was. Nou.. Ik ben nu in de 20, ben welgeteld 7 jaar compleet vrijgezel, en ja,  heb dus 7 jaar geen seks gehad. Ik koppel seks aan die negatieve ervaringen, dus ontwijk ik het ook.

 

Hoelang duurt dit nog.. hoelang duurt het nog eer ik er voorgoed klaar mee ben?
De enige die daar antwoord op kan geven ben ikzelf.. en ik wil zo graag tegen mezelf zeggen:
 “als je morgen wakker word, is alles weg lieverd” 
Maar dat is het niet, dat is het godverdomme niet.. het is iets waar ik heel mijn leven lang mee moet dealen.. want je verleden kun je niet overdoen. En dat maakt me ze boos.. op momenten zoals deze, nu, op dit moment, dat ik van woede mijn vuist tegen de grond sla, en dat ik die pijn niet eens voel. Ik voel op dit moment alleen mijn snelle hartslag, en mijn tranen die prikken op mijn wangen, en de machteloosheid.

Ik heb mijn studie aan het conservatorium niet lang meer volgehouden. Mijn drive is op nu.. ik kan geen rollen meer spelen als ik zelf nog veel te verwerken heb.
En dat is niet erg, dit is een stap naar een goed iets.
It’s time to face the bitch of living, and to kill it.. en ik kan dat.. maar het heeft tijd nodig.
Het vergt veel kracht, veel emoties, veel stemmingswisselingen.

Laten we zeggen dat ik na al die jaren een mound everest in mijn lijf had zitten vol geheimen.. die berg is tot explosie gebracht, en nu is het tijd om al die overgebleven kiezensteentjes op te ruimen. Want no way dat die steentjes de rest van mijn leven blijven prikken in mij.. hooguit een stofwolkje, meer laat ik niet toe. Want ik ben een levensgenieter, geen levensjanker. Ik ben een doorzetter, en geen slachtoffer.